تیم تحلیلی صراف ·
استیبل‌کوین یک ارز دیجیتال است که هدفش ثابت ماندن است، نه رشد کردن. بیشتر آن‌ها می‌کوشند ارزشی نزدیک به یک دلار آمریکا حفظ کنند و همین آن‌ها را به واحد پایه بیشتر معاملات بازار کریپتو تبدیل کرده است.
نوسان بیت‌کوین و اتریوم آن‌ها را برای نگهداری کوتاه‌مدت یا تسویه نامناسب می‌کند. استیبل‌کوین به معامله‌گر اجازه می‌دهد بدون خروج از اکوسیستم کریپتو، از نوسان فاصله بگیرد.
رایج‌ترین مدل. صادرکننده ادعا می‌کند به ازای هر توکن، معادل آن دارایی — نقد یا اوراق کوتاه‌مدت — نگه می‌دارد. USDT و USDC در این دسته‌اند.
با وثیقه‌گذاری رمزارز و معمولاً وثیقه مازاد کار می‌کنند تا نوسان وثیقه را جبران کنند.
به جای پشتوانه، بر مکانیزم‌های عرضه و تقاضا تکیه می‌کنند. این دسته از نظر تاریخی شکننده‌ترین بوده است و نمونه‌های شکست‌خورده مهمی دارد.
وقتی قیمت بازار یک استیبل‌کوین از هدف خود فاصله می‌گیرد، به آن depeg گفته می‌شود. نوسان بسیار کوچک حول یک دلار عادی است؛ فاصله گرفتن قابل توجه و پایدار نشانه فشار بر پشتوانه یا نقدشوندگی است.
برای بسیاری از کاربران ایرانی، تتر عملاً نقش «دلار دیجیتال» را دارد و مرجع قیمت‌گذاری بازار است. اما قیمت تتر در بازار داخلی الزاماً دقیقاً برابر با دلار نیست؛ عرضه و تقاضا و شرایط بازار می‌توانند فاصله ایجاد کنند.
استیبل‌کوین یک توکن روی یک شبکه است. همان USDT روی ترون، اتریوم، BNB، پالیگان و سولانا وجود دارد و انتقال روی شبکه اشتباه دارایی را از دست می‌دهد. راهنمای شبکه‌های انتقال تتر در وبلاگ صراف این تفاوت‌ها را توضیح می‌دهد.
استیبل‌کوین‌ها زیرساخت تسویه بازار کریپتو هستند. «پایدار» بودن آن‌ها یک هدف طراحی است، نه تضمین — و شناخت مدل پشتوانه هر کدام اهمیت دارد.
توجه: این مطلب آموزشی است و توصیه سرمایه‌گذاری نیست. قواعد پروتکل در متن ثابت‌اند، اما قیمت‌ها پیوسته تغییر می‌کنند.